(Dutch original below)
Some places cannot be explained. Only experienced.
I finally understand what I had been searching for all along. For years I traveled, exploring different “spiritual” paths, always hoping to find something that truly resonated. Until I arrived here. And for the first time, I experienced real silence. Real rest.
After two silent retreats, something clicked. Maybe I could go deeper. Maybe I should stay longer. By now, I have been in the Garden of Nâm for almost two months, a place you could call an ashram, though it hardly needs a name.
A place where words become unnecessary is difficult to describe. In the beginning, my mind was loud. So many thoughts. So many inner voices. Honestly? It exhausted me, so the siestas were very welcome. But what touched me most was that no one here was concerned with that. The carriers of this place do not focus on your posture, your behavior, or your mood of the day. They see the life within you, and therefore themselves. There is a natural, quiet respect. That alone settled something deeply within me. This way of living together felt like coming home; I began to feel like a fish back in its pond.
And that in itself is liberating. But also confronting. Because it showed me clearly: all those thoughts come from me. Not from anyone else. No one was preoccupied with them.
Slowly, tasks stopped being “tasks.” They became life itself. Planting flowers. Pulling weeds. Preparing breakfast. Week after week, my sense of “I” softened and moved further into the background. What I did simply happened. Life showed me how, every single day, as long as I focused, tuned in, and opened myself.
And then the silence arrived.
Subtle. Gentle. Whispering through the leaves. I experienced it more and more often. And it felt full. So full. While we are taught that silence is empty, uncomfortable, something to be filled. But that is the secret. In that space, something whispers that I am allowed to be here. Eyes looked at me daily with a love I only know from my parents, a silent confirmation: you are welcome. You are home.
Imagine feeling that every day for almost two months. That is immense.
And then I understood: home is not a place. It is a state of being. An underlying contentment. A mind that softens. A sense of self that becomes less dominant within the greater whole. Closer to the essence. What that essence exactly is? I don’t know. But the feeling is intimate. Precious. Why do we make that seem so far away in the world?
Here, I woke up with the sun and the birds. Butterflies became small miracles. Rain was no longer an inconvenience but nourishment. The wind cleaned everything. The weather was not random, but a perfect reflection of my inner world. I learned to see differently. From a new perspective. The ordinary became magical. It reminds me of The Alchemist, that mysticism, that resonance. As if life itself is telling a story and wants to flow through you, if you are willing to listen.
Through the silence, combined with my work, space emerged. And from that space came ideas. New projects. New ways of living. My creativity exploded. During the Asha meditations, business ideas kept flowing, so many that I had to slow myself down. Many of them I have already begun to develop.
I learned about giving and receiving. About being in service without losing yourself. About how the small things are actually everything. Truly. Stay sharp. Stay present. You don’t want to miss it.
And perhaps most importantly: it no longer matters where I am. I now know that I am always home. And that this is a family I can return to. When that realization landed, my whole body relaxed. I no longer have to search.
Wherever I go, I will carry this within me. And the only one who fully understands that is me. How intimate is such a relationship?
Oh… I am so excited for what is coming. Things are unfolding that I would not even have dared to dream of.
But first: saying goodbye to my family here. People I have truly grown to love.
See you soon, familia.
Em Asha
Blog – Garden of Nâm, Een ervaring geschreven door Guusje Nuijten
Sommige plekken kun je niet uitleggen. Alleen ervaren.
Nu begrijp ik eindelijk waar ik al die tijd naar op zoek was. Jarenlang reisde ik rond, probeerde ik verschillende “spirituele” paden uit, steeds in de hoop iets te vinden wat klopte. Tot ik hier aankwam. En voor het eerst echt stilte ervaarde. Rust.
Na twee stilte-retreats voelde ik het ineens: misschien mag ik dit verdiepen. Misschien moet ik hier langer blijven. Inmiddels ben ik bijna twee maanden in de Garden of Nâm, een plek die je een ashram zou kunnen noemen, maar eigenlijk geen naam nodig heeft.
Een plek waar woorden overbodig worden, is moeilijk te beschrijven. In het begin was mijn mind luid. Veel gedachten. Veel stemmen. Eerlijk? Ik werd er moe van, dus de siëstas kwamen erg goed uit. Maar wat me hier zo raakte, is dat niemand zich daarmee bezighoudt. De dragers van deze plek kijken niet naar je houding, je gedrag of je emotie van de dag. Ze zien het leven in jou, en daarmee zichzelf. Er is respect, vanzelfsprekend en stil. Alleen dat al viel zo op z’n plek bij mij. Dit is een manier van samenleven waar ik me als een vis in de vijver begon te voelen.
En dat alleen al is bevrijdend. Maar ook confronterend. Want het liet me zien: al die gedachten komen uit míj. Niet van een ander. Niemand was daarmee bezig.
Langzaam veranderden taken. Ze waren geen “taken” meer, maar gewoon het leven zelf. Plantjes planten. Onkruid wieden. Ontbijt klaarmaken. Week na week schoof mijn “ik” steeds verder naar de achtergrond. Wat ik deed, gebeurde gewoon. Het leven liet me elke dag zien hoe, mits ik me afstemde, focuste en opende.
En toen kwam de stilte.
Subtiel. Charmant. Fluisterend door de bladeren. Steeds vaker mocht ik haar ervaren. En ze voelde vol. Zo vol. Terwijl we altijd leren dat stilte leeg is, ongemakkelijk, iets wat we moeten opvullen. Maar juist daar zit het geheim. In die ruimte fluistert iets dat ik hier mag zijn. Ogen keken me dagelijks aan met een liefde die ik alleen ken van mijn ouders, een stille bevestiging: je bent welkom. Je bent thuis.
Stel je voor dat je dat bijna twee maanden lang elke dag voelt. Dat is groots.
En toen begreep ik: thuis is geen plek. Het is een staat van zijn. Een onderliggende tevredenheid. Een mind die zachter wordt. Een “ik” dat minder belangrijk wordt in het grotere geheel. Dichter bij de essentie. Wat die essentie precies is? Geen idee. Maar het gevoel is intiem. Kostbaar. Waarom maken we dat in de wereld zo ver weg?
Hier werd ik wakker met de zon en de vogels. Waren vlinders kleine wonderen. Werd regen geen ongemak maar voeding. Maakte de wind alles schoon. Was het weer geen toeval, maar een perfecte spiegel van mijn binnenwereld. Ik leerde anders kijken. Met een nieuw perspectief. Het gewone werd magisch. Het doet me denken aan De Alchemist, die mystiek, die resonantie. Alsof het leven zelf een verhaal vertelt, als je bereid bent te luisteren.
Door de stilte, gecombineerd met mijn werk, ontstond ruimte. En vanuit die ruimte ontstonden ideeën. Nieuwe projecten. Nieuwe manieren van leven. Mijn creativiteit explodeerde. Tijdens de Asha-meditaties stroomden businessideeën binnen, zoveel dat ik mezelf moest afremmen. Velen heb ik inmiddels uitgewerkt.
Ik leerde hier over geven en ontvangen. Over dienstbaar zijn zonder jezelf te verliezen. Over hoe de kleine dingen eigenlijk alles zijn. Echt. Blijf scherp. Blijf aanwezig. Je wilt dit niet missen.
En misschien wel het belangrijkste: het maakt me niet meer uit waar ik ben. Ik weet nu dat ik altijd thuis ben. En dat dit een familie is om naar terug te keren. Toen dat besef landde, ontspande mijn hele lichaam. Ik hoef niet meer te zoeken.
Overal waar ik kom, draag ik dit met me mee. En de enige die dat volledig begrijpt, ben ik zelf. Hoe intiem is zo’n relatie?
Oh… ik heb zoveel zin in wat er komt. Er ontstaan dingen waar ik niet eens van durfde te dromen.
Maar eerst: afscheid nemen van mijn familie hier. Mensen van wie ik oprecht ben gaan houden.
Tot snel, familia.
In Asha.
