(origineel hieronder)
Sommige plaatsen kunnen niet worden uitgelegd. Alleen ervaren.
Ik begrijp eindelijk waar ik al die tijd al naar op zoek was. Jarenlang heb ik gereisd, verschillende “spirituele” paden verkend, altijd hopend iets te vinden dat echt resoneerde. Totdat ik hier aankwam. En voor het eerst ervoer ik echte stilte. Echte rust.
Na twee stille retraites klikte er iets. Misschien kon ik dieper gaan. Misschien moest ik langer blijven. Inmiddels ben ik al bijna twee maanden in de Tuin van Nâm, een plek die je een ashram zou kunnen noemen, hoewel het nauwelijks een naam nodig heeft.
Een plek waar woorden overbodig worden is moeilijk te beschrijven. In het begin waren mijn gedachten luidruchtig. Zoveel gedachten. Zoveel innerlijke stemmen. Eerlijk? Het putte me uit, dus de siësta's waren zeer welkom. Maar wat me het meest raakte, was dat niemand zich daar hier mee bezighield. De dragers van deze plek richten zich niet op je houding, je gedrag of je stemming van de dag. Ze zien het leven in jou, en daarmee zichzelf. Er is een natuurlijk, stil respect. Dat alleen al vestigde iets diep in mij. Deze manier van samenleven voelde als thuiskomen; ik begon me weer als een vis in de vijver te voelen.
En dat is op zich bevrijdend. Maar ook confronterend. Want het liet me duidelijk zien: al die gedachten komen van mij. Niet van iemand anders. Niemand was ermee bezig.
Langzaam hielden taken op “taken” te zijn. Ze werden het leven zelf. Bloemen planten. Onkruid trekken. Ontbijt klaarmaken. Week na week werd mijn gevoel van “ik” zachter en raakte steeds meer op de achtergrond. Wat ik deed gebeurde gewoon. Het leven liet me zien hoe, elke dag opnieuw, zolang ik me maar concentreerde, me erop afstemde en mezelf openstelde.
En toen viel de stilte.
Subtiel. Zacht. Fluisterend door de bladeren. Ik ervoer het steeds vaker. En het voelde vol. Zo vol. Terwijl ons geleerd wordt dat stilte leeg is, ongemakkelijk, iets dat gevuld moet worden. Maar dat is het geheim. In die ruimte fluistert iets dat ik hier mag zijn. Ogen keken me dagelijks aan met een liefde die ik alleen van mijn ouders ken, een stille bevestiging: je bent welkom. Je bent thuis.
Stel je voor dat je dat bijna twee maanden lang elke dag voelt. Dat is immens.
En toen begreep ik het: thuis is geen plaats. Het is een staat van zijn. Een onderliggende tevredenheid. Een geest die zachter wordt. Een gevoel van eigenwaarde dat minder dominant wordt binnen het grotere geheel. Dichter bij de essentie. Wat die essentie precies is? Ik weet het niet. Maar het gevoel is intiem. Kostbaar. Waarom laten we dat in de wereld zo ver weg lijken?
Hier werd ik wakker met de zon en de vogels. Vlinders werden kleine wonderen. Regen was niet langer een ongemak maar voeding. De wind reinigde alles. Het weer was niet willekeurig, maar een perfecte weerspiegeling van mijn innerlijke wereld. Ik leerde anders te zien. Vanuit een nieuw perspectief. Het gewone werd magisch. Het doet me denken aan De Alchemist, die mystiek, die resonantie. Alsof het leven zelf een verhaal vertelt en door je heen wil stromen, als je bereid bent te luisteren.
Door de stilte, gecombineerd met mijn werk, ontstond er ruimte. En uit die ruimte kwamen ideeën. Nieuwe projecten. Nieuwe manieren van leven. Mijn creativiteit explodeerde. Tijdens de Asha-meditaties bleven de zakelijke ideeën maar stromen, zoveel dat ik mezelf moest afremmen. Met veel van die ideeën ben ik al begonnen.
Ik heb geleerd over geven en ontvangen. Over dienstbaar zijn zonder jezelf te verliezen. Over hoe de kleine dingen eigenlijk alles zijn. Echt waar. Blijf scherp. Blijf aanwezig. Je wilt het niet missen.
En misschien wel het belangrijkste: het maakt niet meer uit waar ik ben. Ik weet nu dat ik altijd thuis ben. En dat dit een familie is waar ik naar terug kan keren. Toen dat besef doordrong, ontspande mijn hele lichaam. Ik hoef niet langer te zoeken.
Waar ik ook heenga, ik zal dit in me meedragen. En de enige die dat volledig begrijpt, ben ik. Hoe intiem is zo'n relatie?
Ik ben zo opgewonden voor wat komen gaat. Er ontvouwen zich dingen waarvan ik niet eens had durven dromen.
Maar eerst: afscheid nemen van mijn familie hier. Mensen van wie ik echt ben gaan houden.
Tot snel, familia.
In Asha
Blog - Tuin van Nâm, Een ervaring geschreven door Guusje Nuijten
Sommige plekken kun je niet uitleggen. Alleen ervaren.
Nu begrijp ik eindelijk waar ik al die tijd naar op zoek was. Jarenlang reisde ik rond, probeerde ik verschillende “spirituele” paden uit, steeds in de hoop iets te vinden wat klopte. Tot ik hier aankwam. En voor het eerst echt stilte ervaarde. Roest.
Na twee stilte-retraites voelde ik het ineens: misschien mag ik dit verdiepen. Misschien moet ik hier langer blijven. Inmiddels ben ik bijna twee maanden in de Garden of Nâm, een plek die je een ashram zou kunnen noemen, maar eigenlijk geen naam nodig heeft.
Een plek waar woorden overbodig worden, is moeilijk te beschrijven. In het begin was mijn mind luid. Veel gedachten. Veel stemmen. Eerlijk? Ik was er moe van, dus de siësta's kwamen erg goed uit. Maar wat me hier zo raakte, is dat niemand zich daarmee bezighoudt. De dragers van deze plek kijken niet naar je houding, je gedrag of je emotie van de dag. Ze zien het leven in jou, en daarmee zichzelf. Er is respect, vanzelfsprekend en stil. Alleen dat al viel zo op z'n plek bij mij. Dit is een manier van samenleven waar ik als een vis in de vijver begon te voelen.
En dat alleen al is bevrijdend. Maar ook confronterend. Want het liet me zien: al die gedachten komen uit mij. Niet van een ander. Niemand was daarmee bezig.
Langzaam veranderden genomen. Ze waren geen “genomen” meer, maar gewoon het leven zelf. Plantjes planten. Onkruid wieden. Ontbijt klaarmaken. Week na week schoof mijn “ik” steeds verder naar de achtergrond. Wat ik deed, gebeurde gewoon. Het leven liet me elke dag zien hoe, mits ik me afstemde, focuste en opende.
En toen kwam de stilte.
Subtiel. Charmant. Fluisterend door de bladeren. Steeds vaker mocht ik haar ervaren. En ze voelde vol. Zo vol. Terwijl we altijd leren dat stilte leeg is, ongemakkelijk, iets wat we moeten opvullen. Maar juist daar zit het geheim. In die ruimte fluistert iets dat ik hier mag zijn. Ogen keken me dagelijks aan met een liefde die ik alleen ken van mijn ouders, een stille bevestiging: je bent welkom. Je bent thuis.
Stel je voor dat je dat bijna twee maanden lang elke dag voelt. Dat is groots.
En toen begreep ik: thuis is geen plek. Het is een staat van zijn. Een onderliggende tevredenheid. Een geest die zachter wordt. Een “ik” dat minder belangrijk wordt in het grotere geheel. Dichter bij de essentie. Wat die essentie precies is? Geen idee. Maar het gevoel is intiem. Kostbaar. Waarom maken we dat in de wereld zo ver weg?
Hier werd ik wakker met de zon en de vogels. Waren vlinders kleine wonderen. Werd regen geen ongemak maar voeding. Maakte de wind alles schoon. Was het weer geen toeval, maar een perfecte spiegel van mijn binnenwereld. Ik leerde anders kijken. Met een nieuw perspectief. Het gewone werd magisch. Het doet me denken aan De Alchemist, die mystiek, die resonantie. Alsof het leven zelf een verhaal vertelt, als je bereid bent te luisteren.
Door de stilte, gecombineerd met mijn werk, ontstond ruimte. En vanuit die ruimte ontstonden ideeën. Nieuwe projecten. Nieuwe manieren van leven. Mijn creativiteit explodeerde. Tijdens de Asha-meditaties stroomden businessideeën binnen, zoveel dat ik mezelf moest afremmen. Velen heb ik inmiddels uitgewerkt.
Ik leerde hier over geven en ontvangen. Over dienstbaar zijn zonder jezelf te verliezen. Over hoe de kleine dingen eigenlijk alles zijn. Echt. Blijf scherp. Blijf aanwezig. Je wilt dit niet missen.
En misschien wel het belangrijkste: het maakt me niet meer uit waar ik ben. Ik weet nu dat ik altijd thuis ben. En dat dit een familie is om naar terug te keren. Toen dat besef landde, ontspande mijn hele lichaam. Ik hoef niet meer te zoeken.
Overal waar ik kom, draag ik dit met mij mee. En de enige die dat volledig begrijpt, ben ik zelf. Hoe intiem is zo'n relatie?
Oh... ik heb zoveel zin in wat er komt. Er ontstaan dingen waar ik niet eens van durfde te dromen.
Maar eerst: afscheid nemen van mijn familie hier. Mensen van wie ik oprecht ben gaan houden.
Tot snel, familie.
In Asha.
