<\/div>\n\n\n\n
Zoals de zon de wereld verlicht, zo kan ook een verlichte houding de waarneming vormgeven. Als er gewoonten zijn gegroeid, zoals onkruid, die omstandigheden veranderen in tegenspoed, krijgt ervaring een bepaalde kwaliteit. Tegelijkertijd kan vreedzame erkenning dezelfde omstandigheden veranderen in begeleiding naar welzijn. Vanuit het beperkte perspectief van voorkeur en afkeer lijkt controle het antwoord, maar een allesomvattende benadering maakt een harmonieuzere en vreedzamere manier van leven mogelijk. Het leven wordt gewaardeerd en er wordt mee omgegaan terwijl het zich ontvouwt<\/em>.<\/p>\n\n\n\nHet is misschien onmogelijk om te beschrijven hoe eenvoudig 'zinvol leven' kan worden ervaren. Het geheim, dat eigenlijk helemaal geen geheim is, ligt in een besef: innerlijk en uiterlijk zijn nauw met elkaar verbonden. We leven niet in een wereld, we zijn de wereld, zoals Yogin\u00e2m schrijft. De verschuiving is als een Copernicaanse revolutie. Eerst geloof je dat de aarde het centrum is van een universum dat rond de waarnemer cirkelt. En zo lijkt het inderdaad. Maar als je het idee toelaat dat de grond waarop we staan evenzeer beweegt en deel uitmaakt van dat mysterieuze universum, verandert alles. De manier waarop we dan de wereld om ons heen zien, zal ook onze eigen beweging weerspiegelen. Zoals de sto\u00efcijnen zeggen: daar kunnen we het verschil maken<\/em>. Niet in het beheersen van een onkenbaar hiernamaals waarin ons leven plaatsvindt, maar in de manier waarop we dat delen omzetten in ervaring...<\/p>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\t<\/div>\n\n\n\n
In een wereld die schreeuwt om hanteerbare antwoorden die, zoals Nietzsche aangaf, de illusie van veiligheid en controle verschaffen, worden we gedreven door angst. Onze kwetsbaarheid in dit uitgestrekte en gevaarlijke universum is gebaseerd op het geloof dat we afgescheiden zijn en daardoor onderworpen aan krachten die buiten onze macht liggen. Maar wat als dat geloof niet waar zou zijn. Wat zou er gebeuren als we elke gedachte, elke wens, elke zogenaamde waarheid zouden afmeten aan het idee dat we delen in een hiernamaals dat is niet<\/em> beperkt tot menselijke overwegingen? Een onbekende die niet alleen onze breedste maar ook onze meest intieme natuur is? Hoe dan te navigeren? Zouden verdedigen en immuniseren nog steeds de betere strategie\u00ebn zijn?<\/p>\n\n\n\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\t<\/div>\n\n\n\n
Misschien moet de fysieke wereld niet gezien worden als de alfa en omega voor ori\u00ebntatie, maar als een weerspiegeling van de manier waarop wij, in ons delen, omgaan met het leven zelf. Dat zou leiden tot een heel andere houding. In plaats van afhankelijk te zijn van een bepalende wereld van gegeven omstandigheden, zijn we geboren om te navigeren en te zorgen voor wat en hoe we cre\u00ebren. Het is inderdaad als werken in een tuin. En erin leven! Nieuwe gewoonteprogramma's van waarneming worden voortdurend gevormd. Het is handig als ze goed samengaan met de taken die voor ons liggen. Want met het cre\u00ebren van deze gewoonten vormen we onszelf: als voortdurende ervaring.<\/p>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\n\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t\n\t\t\t\t<\/div>\n\n\n\n
<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nieuwsbrief Nijar, editie maart 2025 Terwijl de laatste sinaasappels van de bomen worden geplukt, komen de nieuwe bloesems alweer tevoorschijn. Tussen een paar regenachtige dagen door voelen we het: de lente hangt in de lucht! Het is prachtig om het spel van de waarneming aan het werk te zien. De herinnering kleurt onmiddellijk de ervaring en ontsteekt een verlangende verwachting...<\/p>","protected":false},"author":8,"featured_media":8926,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_kad_post_transparent":"","_kad_post_title":"","_kad_post_layout":"","_kad_post_sidebar_id":"","_kad_post_content_style":"","_kad_post_vertical_padding":"","_kad_post_feature":"","_kad_post_feature_position":"","_kad_post_header":false,"_kad_post_footer":false,"_kad_post_classname":"","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-8920","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-the-monthly-journal"],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8920","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8920"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8920\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8966,"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8920\/revisions\/8966"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/8926"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8920"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8920"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/nijar.org\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8920"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"https:\/\/nijar.org\/wp-content\/uploads\/2025\/03\/IMG_1405-kopie-1024x768.jpeg\")